Mensenrechten en het internet

door Widney Brown, Senior Director,  International Law and Policy, Amnesty International

origineel gepost op Livewire op 31 oktober 2011

de impact van high-tech op mensenrechten

Alaa Abd el Fattah, een Egyptische activist die voor een militair tribunaal moest verschijnen omwille van zijn blogging activiteiten, vertelde dat mobiele operatoren en internet providers ervan op de hoogte waren dat de regering een wet had uitgevaardigd die de aanbieders kon verplichten de ‘kill switch’ in te schakelen. Operatoren en providers hadden daarop niet gereageerd.  Bijgevolg, toen de Egyptische regering hen bij de protesten in januari vroeg dit te doen, gehoorzaamden zij prompt. ‘We hadden geen keuze’ zeiden ze.

Bescherming van de mensenrechten nu Tunesië eindelijk stemt voor verandering

Door Donatella Rovera, Amnesty International's Senior Crisis Response Advisor, in Tunis

Origineel gepost op Livewire op 22 oktober 2011

Amnesty activisten geven kandidaten
10 aanbevelingen voor
hervormingen

Er is veel opwinding, hoop maar ook bezorgdheid hier in Tunesië aan de vooravond van de eerste echte meerpartijenverkiezingen in de geschiedenis van het land. Deze verkiezingen vormen ook een echte mijlpaal: het zijn de eerste verkiezingen in de regio na een golf van volksopstanden die, in minder dan een jaar, drie van de langst regerende autocraten ter wereld van de macht verdreven.

Fotoalbum van de Schrijf-ze-VRIJdag 2011

Bezoek aan San José de Apartadó - deel 3

Door Wendy Van Dyck, Amnesty-activist

door de modder...

Gisteren, dinsdag, hebben we met de groep in La Esperanza de begrafenis bijgewoond van de nicht van onze gids Jairo. De volgende ochtend vertrokken we vroeg terug richting San Josecito. Terug naar de plaats waar we onze tocht startten. Modder en hitte. En ik die dacht aan “Muertos, muertos en nombre de quièn?” Moord, moord, in wiens naam ? 

We trokken dus een tweede keer door La Union, de eerste keer was toen we op weg waren naar Mulatos. 

Bezoek aan San José de Apartadó - deel 2

Door Wendy Van Dyck, Amnesty-activist

Vertrek naar La Esperanza

De nicht van onze gids Jairo is vermoord door de guerilla. Onze planning werd daarom aangepast: de groep trok naar het gehucht La Esperanza. Daar woonden haar ouders en daar was haar begrafenis. Wel ironisch: La Esperanza is Spaans voor “de hoop” en wij moesten daar naar toe voor een begrafenis. Ze heette Nelly Gloria en ze had 3 kinderen van 12, 8 en 2 jaar. Ze werd waarschijnlijk vermoord omdat haar ex-man de FARC had verlaten.

tussendoor een beetje aardrijkskunde...

Tussendoor even een berichtje waarin we Colombia situeren en een kaart tonen van de Vredesgemeenschap San José de Apartadó, met de verschillende plaatsen die Wendy tijdens haar reis bezoekt. Op die manier kan je de reis van Wendy doorheen de Vredesgemeenschap op de kaart volgen.

Morgen posten we het tweede deel van het reisverhaal van Wendy. De nicht van Jaïro is vermoord en ze gaan naar de begrafenis in La Esperanza. Wendy beschrijft de zware tocht naar La Esperanza en de begrafenis.

fotoalbum van Wendy

Hier vind je het prachtige fotoalbum van Wendy. Foto's van San Josesito, Mulatos, La Reunion, La Esperanza, de zware tochten, de vriendelijke mensen, de prachtige natuur...

"Laat ons op een waardige manier leven '- stop gedwongen uithuiszettingen in Roemenië

Door Barbora Cernusakova en Fotis Filippou, Amnesty International EU-team
Origineel gepost op Livewire, op 5 oktober 2011

Honderden mensen, de meerderheid Roma, leven al geruime tijd vlakbij een stortplaats, waar ook chemisch afval wordt gedumpt. De nederzetting ligt in Pata Rât, aan de rand van Cluj-Napoca, de derde grootste stad in het noordwesten van Roemenië. Meer dan 70 gezinnen, waarvan de meeste Roma, werden naar hier gebracht. De huisvesting is ondermaats en ze wonen twee en een halve kilometer van de dichtstbijzijnde bushalte en ver van scholen, gezondheidszorg en jobs. In december 2010 werden ze gedwongen uit hun huizen gezet in Strada Coastei in het centrum van de stad.

Bezoek aan San José de Apartadó - deel 1

Door Wendy Van Dyck, Amnesty-activist

Buenos dias !

Dagboek van Wendy

Ik ben Wendy. Al meer dan zes jaar ben ik vrijwilliger bij Amnesty. Er is één verhaal dat me steeds is bijgebleven : de Vredesgemeenschap van San José de Apartadó. Gewone mensen die tegen wapens waren op hun gebied en daardoor vermoord werden… dat vond ik altijd zeer raar. En dan het bloedbad van 21 februari 2005… die mensen en kinderen die dan werden vermoord… kon ik niet begrijpen.

Ik ga ook heel graag op reis. En dan houd ik een dagboek bij. Ik schrijf daarin wat we hebben bezocht en wat we allemaal deden op reis. Thuis neem ik af en toe dit dagboek eens vast en lees ik daar terug in. Zoals nu… Ik sla de bladzijde open waarin staat:

14 tot 20 augustus: bezoek aan de Vredesgemeenschap in San José de Apartadó.

Schaf de doodstraf af in Wit-Rusland!

Door Heather McGill, onderzoeker voor Amnesty International in Wit-Rusland

Origineel gepost op Livewire op 26 september 2011

Executie in Wit-Rusland

Ik ontmoette kolonel Oleg Alkaev in Berlijn in oktober 2008. Hij was directeur van de gevangenis voor voorlopige hechtenis (Sizo) 6 No.1 in Minsk tussen 1996 en 2001. In die hoedanigheid was hij verantwoordelijk voor een executiepeloton van 13 man.
Hij publiceerde in 2006 een boek om zijn ervaringen te beschrijven.

We namen ook een video-interview op met kolonel Oleg Alkaev in 2008. Het was een huiveringwekkende ervaring hem te horen praten over het leed waarvan hij getuige was geweest en over de uitvoering van de doodstraf.

Gedwongen uithuiszettingen in Nigeria : "Dit waren allemaal huizen"

door Amnesty campagnevoerder Bridget Burrows

origineel gepost op Livewire op 5 september 2011

"Dit waren allemaal huizen", zegt Prince Peter, wijzend op de puinhoop bij de Njemanze oevergemeenschap in Port Harcourt. "Mijn huis was daar beneden, onder de mangoboom, maar nu is er niets, niets meer van over." Achter hem, waar woningen en bedrijven stonden, resten alleen gebroken betonnen funderingen, waar gras doorheen groeit.

Vluchten op water en biscuitjes

Door Elodie Schoonbroodt en Teun Hermsen*

Dit jaar bereikten circa 27.000 vluchtelingen uit Libië de Italiaanse kust. Maar wie zijn zij? Zijn het eigenlijk wel Libiërs? En hoe gaat Italië met deze vluchtelingstroom om? In gesprek met de vluchtelingen.

VN-Veiligheidsraad moet in actie komen om de repressie te beëindigen in Syrië

door Salil Shetty, secretaris-generaal van Amnesty International

Origineel gepost op Livewire op 10 augustus 2011

Majd al-Kurdy, in mei gefolterd en vermoord
door de authoriteiten © private

Majd al-Kurdy was een jong lid van de regerende Ba'ath Partij in Syrië. Hij leefde in het kleine stadje Tell Kalakh vlakbij de grens met Libanon. Op een dag in mei, bij een anti-regerings betoging, nam hij een megafoon en riep tegen de menigte "Ik kondig mijn ontslag aan bij de corrupte Ba'ath Partij !"

Enkele dagen later, op 17 mei, sleepten Syrische troepen Majd uit het huis waarin hij was ondergedoken. Het duurde twee weken voor zijn familie enig nieuws van hem hoorde. De autoriteiten overhandigden zijn lichaam in een nylon zak. Het was duidelijk dat hij voor zijn dood werd gemarteld. Zijn gezicht was zwaar verminkt, er waren sneden in borst en dijen, en op de achterkant van zijn benen leek hij schotwonden te hebben.

“We are praying that your dreams to meet us will be fulfilled one day”

Door Pieter Stockmans, Amnesty-activist en deelnemer aan het Amnesty-kamp op Lampedusa

Van ons bezoek aan het gesloten centrum voor minderjarigen op 26 juli 2011 (zie eerdere blogpost) keerden we met een wrang gevoel terug. Kwetsbare kinderen en jongeren van 14 tot 18 jaar blijven er soms maandenlang opgesloten zonder enige sociale ondersteuning. We hadden contact gelegd met de minderjarigen door naar hen te wuiven toen ze op de binnenkoer achter prikkeldraad stonden. Dat was een bevreemdende ervaring. We besloten hen een solidariteitsboodschap te sturen via Alessandra Ballerini van Terre des Hommes, de organisatie die een bezoekrecht heeft. De 169 kinderen en jongeren stuurden ons een antwoord terug. Een teken van leven van deze ‘invisibili’, onzichtbare kinderen. Ik heb het hier letterlijk overgenomen.

“Alarm! Clandestienen! Deze nacht nieuwe landingen. Lampedusa in verval.”

Door Pieter Stockmans, Amnesty-activist en deelnemer aan het Amnesty-kamp op Lampedusa

Riccardo Noury, persmedewerker Amnesty Italië, over de Italiaanse media en Lampedusa.

In koeien van letters schrijft Riccardo Noury “Emergenza clandestini, nuovi sbarchi nella notte, Lampedusa al collasso” op een groot wit blad. Het was één van de vele alarmerende koppen op het nieuws, en representatief voor de berichtgeving van de Italiaanse media over de aankomst van duizenden migranten en vluchtelingen op Lampedusa tussen maart en april 2011. Als we inwoners van Lampedusa op straat vragen of we een foto van hen mogen nemen, vragen ze zonder uitzondering: “Zijn jullie journalisten? Zij hebben ons eiland vernield!” Dat wijst in de richting van een collectief trauma. Tijd voor wat achtergrondinformatie, en wie is daarvoor beter geplaatst dan Riccardo Noury, de persmedewerker van Amnesty International Italië?

Van de Heuvel van de Schande naar de Poort van Europa

Door Pieter Stockmans, Amnesty-activist en deelnemer aan het Amnesty-kamp op Lampedusa

De weg van de herinnering

25 juli 2011. Maria Angela en ik zijn onderweg naar la collina della vergogna. Op deze ‘heuvel van de schande’ achter de haven liet de Italiaanse overheid in februari en maart duizenden Tunesiërs meer dan een maand overleven, volgens vele Lampedusanen om het beeld te creëren van een onbeheersbare crisis. Ze sliepen er op dekens, aten er, leefden er, bouwden er onderdak onder plastic zeilen. Het was een spontaan gegroeid vluchtelingenkamp op deze winderige, dorre, rotsachtige heuvel. Maanden later getuigen enkel achtergelaten broeken, hemden, vorken, messen, as van een vuurtje en hier en daar de resten van een tentzeil van deze storm. De herinnering lijkt weggeblazen, schoongeveegd, maar de schande weegt verder op het geweten van de Italianen. 

Moebarak's proces in Egypte : We hebben een lange weg afgelegd

Door Mohammed Lotfy, Amnesty International onderzoeker voor het Midden-Oosten en Noord-Afrika
Origineel gepost op Livewire op 3 augustus 2011

Moebarak wordt in Caïro de rechtszaal binnengebracht
op aanklacht van moord en corruptie © Demotix

Deze morgen had ik het gevoel dat dit een ​​historische dag zou worden. Het proces van de voormalige Egyptische president Hosni Moebarak werd live op TV uitgezonden; ik kon niet wachten om te kijken.

Terwijl Moebarak de beschuldigingen ontkende die de voorzitter van de rechtbank voorlas,  bleef ik maar denken aan al die activisten en oppositieleden die tijdens zijn bewind ten onrechte moesten terecht staan.

Dagmawi Yimer, Ethiopisch vluchteling en filmmaker: “Libië is de hel, we moesten wel op de boot naar Lampedusa stappen”

 Door Pieter Stockmans, Amnesty-activist en deelnemer aan het Amnesty-kamp op Lampedusa
  

Dagmawi Yimer

Ik ontmoet Dagmawi Yimer op 24 juli 2011 in de plaatselijke parochie van Lampedusa bij de vertoning van zijn nieuwste documentaire “Soltante il Mare”, over Lampedusa en zijn inwoners. Lampedusa is altijd in zijn hart gebleven. In zijn film toont hij een groot respect en nieuwsgierigheid voor de inwoners van het eiland waar hij samen met honderden anderen in 2006 met een bootje aankwam. Na een verschrikkelijke reis van Ethiopië, zijn thuisland, door Soedan en Libië. Hij maakte alle horror mee die zovele anderen hebben meegemaakt, in hun pogingen om wat rust en veiligheid te vinden. Daarover maakte hij de film “Come un uomo sulla terra” (YouTube):

Save the Children: "Een transfer naar een open structuur in Sicilië is het mooiste moment in de procedure"

Door Pieter Stockmans, Amnesty-activist en deelnemer aan het Amnesty-kamp op Lampedusa

28 juli 2011. De internationale NGO Save the Children zit mee in het proces van aankomst, opvang en opsluiting van minderjarigen. Anders dan Terre des Hommes, die enkel een bezoekrecht heeft tot het gesloten centrum voor minderjarigen, is Save the Children een officiële overheidspartner in de procedure, in het Praesidium project samen met de Italiaanse regering, UNHCR en de Internationale Organisatie voor Migratie.

Gesloten centrum voor minderjarigen, met zicht op zee?

Door Pieter Stockmans, Amnesty-activist en deelnemer aan het Amnesty-kamp op Lampedusa

De toegang tot het gesloten centrum
voor minderjarigen

26 juli 2011. Met de bus zijn we onderweg naar het noordwestelijke uiteinde van Lampedusa. We komen aan bij een gebouw omringd met prikkeldraad, hekken, uitkijkposten, gewapende agenten,… Een militaire basis? Nee, een gesloten centrum voor niet-begeleide minderjarigen. Op de binnenkoer zien we van ver een groep minderjarigen uit Afrika.

Een gewapende veiligheidsagent komt ons vragen of we op een afstand kunnen gaan staan om de jongeren niet op te jutten. “Ze hebben al lang geen buitenstaanders meer gezien” zegt de agent. Sommigen zitten hier meer dan twee maanden opgesloten. Hier zitten minderjarigen die al geïdentificeerd zijn. Normaal zouden ze moeten doorstromen naar sociale steun, of naar open opvangstructuren voor niet-begeleide minderjarigen in Sicilië, Puglia of Calabria. Maar dat gebeurt steeds met veel vertraging. “Bureaucratie en slechte wil” zegt de advocate Alessandra Ballerini van Terre des Hommes.

Drama in Lampedusa: 25 lijken op boot

Door Pieter Stockmans, Amnesty-activist en deelnemer aan het Amnesty-kamp op Lampedusa

Gisteren vond de Italiaanse kustwacht 25 dode migranten aan boord van de boot die gisteren werd gered voor de kust van Lampedusa. De 15 meter lange boot had gisterenavond alarm geslagen ongeveer 35 mijl van het eiland. Twee patrouilleboten van de Italiaanse kustwacht en één van de Guarda di Finanza hebben de boot vervolgens begeleid naar de haven.

Foto's : Italiaans persagentschap ANSA.

Lampedusa: kamp voor de mensenrechten eindigt morgen

Persbericht

Solidariteitsacties op het hele eiland

(klik op de foto voor groot formaat)

Vandaag vijdag 29 juli is het de laatste dag van het kamp voor de mensenrechten van Amnesty International op het Italiaanse eiland Lampedusa. Er zijn activiteiten op het hele eiland. Ook een activist van Amnesty Vlaanderen neemt deel.

Guarda il C.i.e.lo

Door Pieter Stockmans, Amnesty-activist en deelnemer aan het Amnesty-kamp op Lampedusa

De regen komt als een godsgeschenk. “De eerste keer in jaren” hoor ik hier en daar waaien. Een godsgeschenk, want nu verandert het programma. We laten het paradijs op aarde even voor wat het is, het beroemde strand Spiagga dei Conigli is minder adembenemend onder donkere onweerswolken. Dan maar van het paradijs naar de hel: het Centro d’Identificazione e Espulsione (CIE), het gesloten centrum voor de identificatie en verwijdering van migranten op Lampedusa. 

Don Stefano, priester van Lampedusa: “De schaamte voorbij”

Door Pieter Stockmans, Amnesty-activist en deelnemer aan het Amnesty-kamp op Lampedusa

De heuvel van de schaamte,
waar migranten moesten slapen

Op een projectiescherm in een klein zaaltje van de plaatselijke parochie aan het centrale plein van Lampedusa, staat in het groot ‘Liberi’, vrij. Naast het scherm een groot standbeeld van moeder Maria met Jezus op haar schoot. Een kortfilm toont een reddingsoperatie op zee, voor de woelige kust van Lampedusa. Meer dan 200 Afrikaanse migranten uit Libië, op elkaar gepropt in een houten boot, lijken vogels voor de kat op een wilde zee met golven van meer dan 2 meter hoog.*

* Op 15 april 2011 werd een boot, vertrokken vanuit Libië met 230 migranten uit Sub Sahara Afrika, gered door 3 boten en helikopters van de kustwacht en één boot van de marine,40 mijl ten zuidoosten van Lampedusa. De golven waren meer dan 2 meter hoog. De wind was krachtig. De boot kreeg veel water binnen. Onder de migranten 28 vrouwen en 12 kinderen werden allemaal aan boord geholpen van één van de boten van de kustwacht.

Lampedusa aan de Lampedusanen

Door Pieter Stockmans, Amnesty-activist en deelnemer aan het Amnesty-kamp op Lampedusa 

De boot vertrekt om 15u en zal er 4 uur over doen om Lampedusa te bereiken. De passagiers hebben allen hun eigen zitje, er is zelfs een aparte ruimte voorzien voor bagage. Iedereen zit veilig binnen. Geen spatje water aan boord. Dat is geen overbodige luxe, want de crew zegt dat de Middellandse Zee onrustig is vandaag. Mensen vragen om buiten op het dek te mogen, maar dat is te gevaarlijk.

Wapenhandel: staten koesteren geheimen, maar wij willen feiten

Origineel gepost op Livewire op 13 juli door Alaphia Zoyab, een Online Communications Officer van Amnesty's Internationaal Secretariaat.

Alle regeringen zeggen dat ze de stroom van illegale wapenhandel willen stoppen, maar als je hen bij de VN hoort, wordt het duidelijk dat er niet veel bereid zijn om er iets aan te doen.

Dit betekent namelijk veel meer transparantie hoe over wapenhandel gerapporteerd wordt, en dit maakt regeringen onmiddellijk zenuwachtig.

Amnesty-kamp op Lampedusa van 23 tot 30 juli

Eén van onze Vlaamse activisten, Pieter Stockmans, neemt deel aan het Amnesty-kamp op Lampedusa. We kijken uit naar zijn berichten.

wraakmoorden en roekeloze schietpartijen in het oosten van Libië (in handen van het verzet)

Door Donatella Rovera, Amnesty International crisis onderzoeker,
origineel gepost op Livewire op 13 mei 2011

Op de intensive care van één de ziekenhuizen van Benghazi ontmoette ik een vrouw die ik enkele weken geleden had ontmoet in een ander ziekenhuis, waar haar 5-jaar oude neef een moeilijke operatie moest ondergaan om een kogel uit zijn borst te halen. Het kind was blijkbaar het slachtoffer van de al te frequente roekeloze schietpartijen in de lucht in Benghazi en elders in Oost-Libië.

'Arabische lente' biedt een les voor de wereld

Door Salil Shetty, secretaris-generaal van Amnesty International,

oorspronkelijk gepost op Livewire op 12 mei 2011

Voor mensen die zich inzetten voor de mensenrechten, hebben de gebeurtenissen begin mei  (dood Osama bin Laden) geleid tot een aantal interessante, maar uitdagende debatten.

Leven tussen wanhoop en hoop bij de gewonden van Misratah

Door Diana Eltahawy, huidig Amnesty International onderzoeker in Libië
Origineel gepost op Livewire op 9 mei
 
Tijdens de lange reis naar Benghazi vanuit Saloum in Egypte, had ik nauwelijks besef van de gevolgen van het aanhoudende conflict in Libië, behalve dat sommige rebellen oefenden met Kalashnikovs in de woestijn. De winkels waren open, en de mensen hervatten hun dagelijkse activiteiten, er waren zelfs enkele files rond Marg. Toen ik in het hotel in Benghazi aankwam, werd ik in de lobby begroet in een uitgelaten, bijna joviale sfeer.

Die illusie bekoelde al gauw, toen ik de volgende ochtend ziekenhuizen bezocht, waar de gewonden uit andere delen van Libië werden behandeld.

Misratah: stad in tranen

Door Donatella Rovera, Amnesty International crisis onderzoeker
Orignieel gepost op Livewire op 21 april

Bewoners keren terug naar hun huis

Op woensdag 20 april, trokken de troepen van Kadhafi zich terug uit Gheiran, een van de wijken van Misratah, net ten zuiden van het centrum van deze belegerde en bezette stad. Ze hadden zich daar verschanst gedurende enkele weken. Bewoners van de wijk, die eerder het gebied ontvlucht waren, begonnen terug te keren naar hun huizen, of wat er van overbleef. 

Sommige van deze woningen waren reeds beschoten voordat de bewoners vluchtten, en veel van de mensen die terugkeerden, vreesden nog meer schade. Wat sommigen van hen vonden, was nog veel erger dan ze hadden gevreesd.

Misratah: steeds groeiend menselijk leed in een stad onder vuur

Door Donatella Rovera, Amnesty International de crisis onderzoeker.
Origineel gepost op Livewire op 18 april


We hebben hier in Misratah, de derde grootste stad van Libië, net vier dagen van onophoudelijke beschietingen door de troepen van Khadafi meegemaakt. In slechts twee van de woonwijken die ik heb kunnen bezoeken in de afgelopen vier dagen - Qasr Ahmad in het oosten van de stad en Zawia al-Mahjoub in het westen - regende het honderden raketten en mortiergranaten, letterlijk overal. Ik ben de tel kwijtgeraakt van het aantal huizen dat ik heb gezien die getroffen zijn door deze willekeurige aanvallen.

Misratah : een belegerde stad

Door Donatella Rovera, Amnesty International crisis onderzoeker 

Origineel gepost op Livewire op 15 april.

Ik bereikte Misratah vandaag na een 18-uur durende reis over zee. Toen we de haven naderden, twijfelden we of we zouden terugkeren, omdat het gebied in de buurt van de haven zwaar onder vuur lag van raketten van de troepen van Kadhafi. Verscheidene journalisten waren ook aan boord van ons schip, waaronder verslaggevers van de grote internationale media uit de VS, het UK en Frankrijk, evenals een aantal freelancers. Door hun inspanningen zal de rest van de wereld eindelijk meer te weten komen over wat in deze belegerde stad gebeurd is en nog gebeurt, en stad van meer dan 300.000 mensen. 

Libië : Mijnen leveren nieuw gevaar op terwijl de gevechten blijven doorgaan

antipersoonsmijn, door de troepen
van Kadhafi gelegd

Door Donatella Rovera, Amnesty International's crisis onderzoeker

De gevechten tussen de troepen van Kadhafi en de opposanten om de controle te verwerven over de strategische olierijke regio ten westen van Ajdabiya, hebben nog meer gezinnen ontheemd.Bewijs dat de troepen van Kadhafi antipersoonsmijnen, en niet enkel antitankmijnen, hebben gelegd naast de hoofdweg aan de rand van Ajdabiya heeft de bezorgdheid voor de veiligheid van omwonenden en mensen die rondtrekken in het gebied nog sterk verhoogd.

Libië: Leven in angst tussen de vuurgevechten

Door Donatella Rovera, Amnesty International

Ajdabiya is opnieuw een spookstad

Crisis Onderzoeker

(origineel gepubliceerd op livewire, 1 april 2011)

De inwoners van Ajdabiya, een stad van meer dan 100.000 mensen, zijn weer gevlucht.

Eind maart waren enkele bewoners teruggekeerd naar Ajdabiya maar sloegen opnieuw op de vlucht naar het oosten nadat ze het afschuwelijke nieuws hoorden dat de troepen van kolonel Kadhafi weer oprukten en de kleinere oliestad Al-Breiqa, amper 50km van Ajdabiya hebben bereikt.

Italiaans eiland wordt nachtmerrie voor gestrande Afrikanen

gebrek aan basisvoorzieningen
in Lampedusa

Door Charlotte Phillips, een van de afgevaardigden van Amnesty International momenteel op Lampedusa 
Door de nalatigheid van de Italiaanse autoriteiten heerst op het eiland Lampedusa nu een humanitaire crisis.
In de afgelopen weken en maanden zijn duizenden Tunesiërs, voornamelijk jonge mannen, gestrand op dit kleine eiland na het verlaten van het straatarme Tunesië,sinds het begin van de politieke onrust daar.

Er zijn geen douches, geen toiletten en geen opvang. Ongeveer 4.000 mensen moeten op dit ogenblik onder de blote hemel slapen. De gelukkigen slapen in geïmproviseerde tenten 'opgetrokken' uit gevonden stukken plastic zeil.  Anderen slapen gewoon op stoepen en op de stranden, zonder zelfs maar een simpele deken dat hen warm houdt.